Fryderyk August I, znany jako król Polski August II Mocny, był młodszym synem następcy tronu saskiego, księcia Jana Jerzego z saskiej dynastii Wettynów, i Anny Zofii, księżniczki duńskiej. W latach 1687-1689 młody Fryderyk August odbył podróże do Francji, Hiszpanii, Portugalii i Włoch. Następnie zdobywał doświadczenia wojskowe, walcząc z Francuzami nad Renem i w Niderlandach oraz dowodząc armią cesarsko-saską w wojnie z Turcją. W 1693 r. zawarł małżeństwo z Krystyną Eberhardyną, córką margrafa z Bayreuth. Wkrótce potem poznał Marię Aurorę von Kónigsmarck i zakochał się w niej. Z tego związku (niemal jednocześnie z jedynym synem urodzonym przez legalną żonę) przyszedł na świat Maurycy Saski, przyszły słynny wódz, marszałek Francji. W 1694 r. Fryderyk August objął tron elektorski w Saksonii. Już wtedy ujawniły się takie jego cechy, jak swobodne obyczaje, indyferentyzm religijny, zainteresowanie wszelkimi "nowinkami" technicznymi, artystycznymi itd., oraz wyrafinowane poczucie piękna. Po śmierci Jana III Fryderyk August I wystąpił jako kandydat do tronu polskiego. Początkowo zdecydowanie ustępował popieranemu przez Francję księciu Henrykowi Contiemu. W czerwcu 1697 r., w pierwszej fazie elekcji, właśnie książę Conti, obrany przez część szlachty, został obwołany królem przez prymasa Michała Radziejowskiego. Wtedy Fryderyk August przeszedł na katolicyzm i rozdawszy znaczne sumy pieniędzy, pozyskał dla swej kandydatury wiele województw oraz biskupa kujawskiego, Stanisława Dąbskiego, który ogłosił obiór Wettyna - pod imieniem Augusta II - na polski tron. Ponieważ nie po raz pierwszy dokonano podwójnej elekcji, ogromne znaczenie dla dalszego biegu wydarzeń miało poparcie, jakiego Augustowi udzielili cesarz Leopold I i car Piotr I. Elekt nadzwyczaj szybko przybył na terytorium Rzeczypospolitej i 15 września 1697 r. został ukoronowany w Krakowie. Jego małżonka pozostała protestantka, nie mogła więc być koronowana na królową, nigdy też nie odwiedziła Polski. August II, pragnąc wzmocnić pozycję swej dynastii, podjął w 1700 r. w sojuszu z Rosją próbę zdobycia szwedzkich Inflant. Ale Karol XII, pobiwszy armię saską i rosyjską, wkroczył na teren Rzeczypospolitej i zadał wiele klęsk Sasom. Opozycyjnie nastawiona szlachta i magnateria ogłosiły w 1704 r. detronizację Wettyna i, pod naciskiem szwedzkim, obrały królem Stanisława Leszczyńskiego. August II abdykował w 1706 r. (było to ogromne upokorzenie majestatu królewskiego) i dopiero klęska Karola XII pod Połtawą umożliwiła mu powrót do władzy w Polsce (1709 r.). W zawartym w 1721 r. traktacie w Nystad, kończącym wojnę północną, ustalono, że Inflanty zostają przyłączone do Rosji, a część szwedzkiego Pomorza - do Prus. Rzeczypospolitej wojna ta przyniosła straty, zgliszcza i ofiary, klęskę głodu i epidemię. Wróciwszy do Polski, August II podjął próbę wzmocnienia swej władzy w oparciu na wojskach saskich. Wywołało to zawiązanie przez szlachtę konfederacji tarnogrodzkiej, która podjęła walkę zbrojną z Sasami. Jako mediator wystąpił car Piotr I. Po zawarciu rozejmu między konfederatami a Sasami zwołano w lutym 1717 r. tzw. Sejm Niemy (żaden z posłów nie został dopuszczony do głosu w obawie przed zerwaniem obrad), przekreślający plany ściślejszego zespolenia Polski i Saksonii. Wojska saskie miały opuścić Polskę, a królowi zakazano dłuższej nieobecności w Rzeczypospolitej i decydowania w Saksonii o sprawach polskich oraz wszczynania wojen bez zgody sejmu. Wprowadzono też stałe podatki na utrzymanie wojska, ograniczono kompetencje hetmanów. Imię Augusta II kojarzone jest potocznie z przydomkiem "Mocny", uzasadnionym jakoby jego niezwykłą siłą. Zdaniem nowszej historiografii przydomek ten pojawił się dopiero w stulecie śmierci Augusta i dotyczył hartu ducha władcy, który wbrew wrogom i rozmaitym przeciwnościom zdołał utrzymać unię polsko-saską. Pierwszy król Polski z dynastii Wettynów był człowiekiem raczej średniego wzrostu, ważył około 110 kg wskutek nieprawidłowej przemiany materii (cukrzyca), a nie przerostu muskułów. Za przesadzone uważa się też informacje o erotycznych rekordach Augusta, chociaż jego skłonność do miłosnych "podbojów" jest poświadczona źródłowo. August II pozostawił po sobie w Polsce złą sławę. Przyczyniły się do tego głównie tragiczne skutki wojny północnej, w którą wciągnął Rzeczpospolitą wbrew jej woli. Był też inicjatorem planów rozbioru Rzeczypospolitej, rozdania części terytorium sąsiadom (m.in. Prusom). Na pozostałym obszarze państwa zamierzał wprowadzić rządy absolutne. Zmarł l lutego 1733 r. Ostatnie jego słowa brzmiały podobno: "Boże, przebacz, całe moje życie było jednym grzechem!"
idh_yaa