Wróciłem do Izraela pod koniec lipca 1996. Od “zagłady atomowej" mogło nas dzielić ledwie sześć tygodni. W czasie lotu w “Jerusalem Post" przeczytałem o planowanej wizycie premiera Netanjahu w Jordanii i spotkaniu z królem Husajnem w Ammanie. Również i to wydarzenie było zapisane w Biblii. Odnalazłem je jeszcze na tydzień przed wyborem Netanjahu na premiera, gdyż było na tej samej tablicy co informacja o zwycięstwie w wyborach. Słowa “w lipcu do Ammanu" widniały wyraźnie obok “premiera Netanjahu". Artykuł w gazecie potwierdzał teraz przepowiednię dotyczącą podróży do Jordanii, zaplanowanej na 25 lipca.
[Rys 80: “Premier Netanjahu" zaszyfrowany jest, jak wspominaliśmy, od Wj 19, 12 do Pwt 4,47. “W lipcu do Ammanu" pojawia się w sposób ciągły w ukrytym tekście Kpł 26, 12-13. Również i te słowa pojawiają się w Biblii tylko raz]
Boże, więc to prawda – przemknęło mi przez myśl.
Jeszcze raz kod Biblii potwierdził się. To niesamowite, że trzy tysiące lat temu mogło zostać zapowiedziane, iż w lipcu 1996 roku Netanjahu wybierze się do Ammanu. A skoro potwierdzały się takie szczegóły, to co dopiero zapowiedź “zagłady atomowej"! Padł na mnie blady strach. Aż tu nagle, w ostatniej chwili, podróż Netanjahu została odwołana. W przeddzień spotkania król Jordanii Husajn rozchorował się. Premier nie mógł więc się z nim spotkać i podróż przełożono na 5 sierpnia.
Więc jednak Biblia nie jest nieomylna! Było bowiem powiedziane, że “premier Netanjahu" wybierze się “w lipcu do Ammanu", a tymczasem, mimo proroctwa sprzed 3000 lat, stało się inaczej.
Spotkałem się oczywiście z Elim Ripsem. Zapytałem, co sądzi o nieomylności Biblii i czy nie wydaje mu się, by kod mógł działać zgodnie z zasadami fizyki kwantowej. Gdyby tak było, nie można by było jednocześnie przewidywać co i kiedy. Zasada nieoznaczoności mówi o tym wyraźnie: im dokładniej ustalimy “co", tym trudniej będzie nam określić “kiedy". Dlatego też mechanika kwantowa przewiduje kilka różnych wariantów przyszłości, nie jeden. Rips nie powoływał się na zasadę nieoznaczoności, lecz przyjrzał się wydrukowi i wskazał na słowo widniejące powyżej “w lipcu do Ammanu". Brzmiało ono “przełożone".
[Rys 81: “Przełożone" pojawia się w Kpł 14, 39, tuż nad słowami “w lipcu do Ammanu"]
Czyżby Biblia mogła być pewna co do wydarzenia, lecz nie mieć pewności, jeśli chodzi o datę? Pytanie to wydało mi się szczególnie ważne w ostatnich tygodniach przed czekającym nas, być może, Har-Magedonem.
Aż do 13 września 1996, ostatniego dnia roku 5756, określanego w Biblii jako rok “zagłady atomowej", pozostawałem w bliskim kontakcie z izraelskimi przywódcami. Na trzy dni przed zaszyfrowaną datą “holokaustu Izraela" spotkałem się z doradcą do spraw obrony narodowej, Dore Goldem. Następnego dnia wysłałem wiadomość do Danny'ego Jatoma, szefa Mossadu, a ten odpisał mi, iż postawił wywiad izraelski w stan gotowości. Ale 13 września nic szczególnego się nie wydarzyło. Żadnej katastrofy atomowej, nic! Skończył się hebrajski rok 5756, a w Izraelu wciąż panował pokój.
Poczułem ulgę, ale też i zaczęły mnie ogarniać wątpliwości. Czy to znaczy po prostu, że Biblia się myli? A może niebezpieczeństwo grozi nam ciągle, tyle tylko że zostało odsunięte na nieco później? Zastanawiałem się nad tym przez cały weekend, a w poniedziałek wysłałem do Jatoma faks:
“Jeszcze tylko kilka słów. Po pierwsze, naprawdę nie jestem wróżbitą. Po drugie, jak widać, zapowiedź ataku atomowego na rok 5756 musiała być jedynie prawdopodobną możliwością, która się nie spełniła. Obawiam się jednak, że nie musi to oznaczać, iż niebezpieczeństwo całkowicie minęło.
Kilkakrotnie było już tak, że przepowiedziane w Biblii wydarzenia naprawdę się zdarzyły tak, jak zostało napisane, lecz niedokładnie zgodnie z określanym w Biblii czasem. Bardzo więc proszę o pozostanie w stanie gotowości na to, co mimo wszystko może nam naprawdę grozić."
Nie mogłem mieć żadnej pewności, czy zagrożenie naprawdę istnieje, lecz miałem teraz dowód, że przyszłość nie jest wyryta raz na zawsze na kamiennych tablicach. Pozostawała wreszcie odpowiedź na pytanie zadane w związku z zamachem na Rabina, rozważane przez Einsteina i Hawkinga, a także postawione przez Peresa, gdy ostrzegałem go o możliwym ataku atomowym. Skoro tak zostało napisane, to czy można na to cokolwiek poradzić?
Przyszłość zaszyfrowana jest w Biblii. Zabójstwo Rabina i wojna w Zatoce były na to najlepszym dowodem. Ale bieg wypadków nie jest najwyraźniej przesądzony. Jest to raczej zespół możliwości, które mogą stać się rzeczywistością lub nie. Wyglądało więc na to, że odpowiedź na pytanie, zaszyfrowane wraz z liczbą 5756, “Czy to zmienisz?", już mamy. Czy Izraelczycy, ostrzeżeni przez Biblię, zrobili coś, by uniknąć niebezpieczeństwa, dlatego iż byli go świadomi? Czy po spotkaniu ze mną premier Peres, wypowiadając się publicznie na temat zagrożenia, wpłynął na losy świata i powstrzymał atak terrorystów? Może wreszcie udało nam się zapobiec katastrofie tylko przez przypadek, dzięki temu na przykład, że Netanjahu przełożył podróż dyplomatyczną do Jordanii?
Można też przypuszczać, że przekładając podróż premier Netanjahu ocalił swe życie. Zaszyfrowany tekst, który przecina się z jego nazwiskiem, brzmi: “Śmierć, w lipcu do Ammanu". Tuż powyżej widnieje słowo “przełożone". Pojawia się ono jeszcze dwukrotnie przy okazji nazwiska Netanjahu, krzyżując się z “wytracona będzie dusza jego" i z “zamordowany".
[Rys 82: “Przełożone" występuje na tablicy, na której widnieje nazwisko premiera Netanjahu, trzy razy: nad “w lipcu do Ammanu", nakłada się na “wytracona będzie dusza jego" w Wj 31, 14 oraz przecina słowo “zamordowany" zaszyfrowane od Lb 19, 10 do Pwt 17, 11]
Uchodząc z objęć śmierci, Netanjahu mógł jednocześnie odsunąć groźbę wojny światowej. “Następna wojna" zaszyfrowana jest bowiem wraz ze słowami: “będzie to po śmierci premiera (jeszcze jeden umrze)". Dokładniej jeszcze, pełny ukryty tekst brzmi: Jeszcze jeden umrze, aw"; ostatnie zaś słowo oznacza hebrajski odpowiednik miesiąca lipca. Przełożenie terminu wizyty premiera mogło zatem, zapobiegając wojnie na Bliskim Wschodzie, wpłynąć na losy całego świata. Zarówno normalnie czytany tekst Biblii, jak i słowa zaszyfrowane przepowiadają, iż konflikt światowy będzie miał swój początek w Izraelu. Dlatego też możemy przypuszczać, iż odwołany wyjazd uchronił cały świat od zagłady.
[Rys 83: “Następna wojna" zapisana jest w Biblii raz, od Rdz 36, 15 do Lb 12, 8. “Jeszcze jeden umrze, aw, premier" pojawia się w ukrytym tekście Rdz 25, 11, jeden wiersz wyżej]
Czy to jednak naprawdę możliwe, by jedna mała zmiana, przełożenie krótkiej podróży o dziesięć dni, mogło mieć aż tak wielkie znaczenie? Jeżeli oznaczało uniknięcie zamachu, tak!
I wojna światowa zaczęła się od zamachu na arcyksięcia Ferdynanda w czerwcu roku 1914, a w ciągu kilku następnych tygodni konflikt wciągnął całą Europę i Rosję, a później nawet Stany Zjednoczone.
“Stangret wiozący arcyksięcia źle skręcił i sprawił, że następca tronu austriackiego niemal wpadł na zamachowca, Gavrila Principa – skomentowano to w filmie dokumentalnym PBS, poświęconym analizie przyczyn wybuchu wojny. – W mgnieniu oka cały kontynent stanął w obliczu wojny."
Nietrudno wyobrazić sobie, co by było, gdyby na tak pełnym napięć Bliskim Wschodzie zginął w zamachu drugi premier izraelski w ciągu niespełna roku i gdyby stało się to w stolicy jednego z państw arabskich. Wojna wszystkich ze wszystkimi na Bliskim Wschodzie zaś prędko mogłaby się przerodzić w konflikt światowy. Fizycy nazwaliby to “efektem motyla", który jest jedną z podstaw teorii chaosu.
James Gleick w książce Chaos tak opisuje efekt motyla: “To wiedza, że uderzenie skrzydeł motyla w Pekinie może wpłynąć na układ burzowy nad Nowym Jorkiem w pół roku później." Czy w takim razie opóźnienie wizyty Netanjahu w Jordanii o jedyne dziesięć dni odsunęło od nas groźbę Har-Magedonu?
Wśród zaszyfrowanych w Biblii informacji tuż powyżej słów “wojna światowa" umieszczona została data “9 aw to dzień trzeciego".
W ten właśnie dzień Netanjahu miał odbyć planowaną podróż do Jordanii. Zgodnie z kalendarzem starohebrajskim, data 9 aw 5756 oznacza 25 lipca 1996.
Dla Izraelitów data ta zawsze była wyjątkowo pechowa. Tego dnia w roku 586 p.n.e. Babilończycy zburzyli Jerozolimę. Powtórnie miasto to zostało zrujnowane przez Rzymian w roku 70, również 25 lipca. Na przestrzeni dziejów wielokrotnie w tym dniu Żydzi przeżywali narodowe tragedie, więc każdy pobożny Żyd, spodziewając się złych nowin, w dniu 9 aw pości i prosi Pana o miłosierdzie.
Teraz Biblia przepowiadała na 9 aw początek trzeciej wojny światowej, zburzenie Świętego Miasta, atak nuklearny na Jerozolimę. Starożytne określenie Jerozolimy, “Ariel", pojawiające się w pierwszej zapowiedzi Apokalipsy, zakodowane jest pomiędzy “wojną światową" a słowami “9 aw to dzień trzeciego".
[Rys 84: “9 aw to dzień trzeciego" zapisane jest w ukrytym tekście wersu Lb 19, 12, wraz z “wojną światową" i starożytnym określeniem Jerozolimy – “Ariel". “Trzecie" jest niezgodne z “wojną" pod względem rodzaju gramatycznego, lecz ponieważ data 9 aw oznacza pierwsze i drugie zburzenie Jerozolimy, “trzecie" może oznaczać kolejne zniszczenie miasta, a być może także i wojnę. Umieszczenie tych informacji w tym miejscu wydaje się celowe. Szyfr może też zapowiadać, że trzecia wojna światowa może rozpocząć się od kolejnego zburzenia Jerozolimy]
Netanjahu nie pojechał jednak tego dnia do Ammanu, zwłaszcza że przecież zarówno z datą 9 aw 5756, jak i ze zdrobnieniem określającym premiera, “Bibi", zaszyfrowane jest słowo “przełożone". W tym samym wersecie wpleciony jest ukryty tekst mówiący: “Pięć przyszłości, pięć dróg".
[Rys 85: “9 aw 5756" to według naszego kalendarza 25 lipca 1996 r. Data ta zaszyfrowana jest od Rdz 45, 27 do Kpł 13, 55. “Bibi" oraz “przełożone" splatają się z ukrytym tekstem mówiącym “pięć przyszłości, pięć dróg" w Lb 7, 35]
Bardzo więc możliwe, że przyszłość została odmieniona na lepsze. W związku z tym wydaje się też oczywiste, że istnieje możliwość kilku przyszłych wyników, kod Biblii zaś podaje wszystkie możliwe rezultaty.
Dlaczego Biblia nie miałaby podawać wyłącznie jednego wyniku, tego, co zdarzy się naprawdę? “Przewidziane jest wszystko, lecz dana jest też wolność wyboru" – mówi Talmud, starożytny komentarz do biblijnego prawa. Dyskusja nad tym paradoksem zaprzątała umysły mędrców od ponad 2000 lat – jak to jest, że człowiek ma wolną wolę, a jednocześnie Bóg zna całą przyszłość.
Kod Biblii zmusza nas do postawienia sobie tego pytania także i dziś. Dlatego właśnie premier Peres pytał mnie, czy skoro wszystko jest przewidziane, możemy jakkolwiek temu zapobiec.
– To jest ostrzeżenie, nie przepowiednia – odpowiedziałem izraelskiemu przywódcy. – Faktyczny rezultat zależy od tego, co zrobimy.
Starałem się powiedzieć to z pełnym przekonaniem, gdyż naprawdę sam chciałem w to wierzyć, a jeszcze bardziej chciałem, by on w to uwierzył. Powróciłem jednak do rozmowy na ten temat, gdy tylko spotkałem się z Elim Ripsem.
– Nie wiem, czy można wpłynąć na to, co jest przepowiedziane – zastanawiał się Rips. – Nieraz o tym myślałem i kiedyś wydawało mi się, że odpowiedź jest jasna, ale teraz to już nie wiem.
Ja zaś odpowiedziałem mu, że według mnie to słynne zdanie Talmudu rozumieć można na dwa sposoby. Po pierwsze, że owszem, mamy wolną wolę, ale to, co zrobimy, i tak jest z góry znane. Słowa te pojmowane odmiennie oznaczają zaś, że, choć cala przyszłość jest przewidziana, możemy mieć na nią wpływ.
– Niemożliwe, byśmy mogli zmieniać to, co zostało przewidziane – zauważył Rips – bo przecież Bóg wiedziałby wówczas także i o zmianach, jakich dokonamy. Ja myślałem zawsze – ciągnął – że przyszłość jest przewidziana i kropka. Ale z szyfru wynika, że może być inaczej, że to, co zostało przewidziane, to wszelkie przyszłe sytuacje, spośród których my możemy wybierać.
Takie spojrzenie tłumaczyłoby pojawienie się wśród zaszyfrowanych informacji zarówno “w lipcu do Aminami", jak i “przełożone". Dlatego też właśnie rok 1996 mógł być zaszyfrowany razem z “zagładą atomową", a jednocześnie to samo zagrożenie mogło być połączone z kilkoma innymi datami. Dzięki temu również litery oznaczające rok 5756 według kalendarza hebrajskiego mogły oznaczać słowa: “Czy to zmienisz?" Jak to się dzieje, że kod Biblii nie mówi po prostu o jednej przyszłości? Odpowiedź na to pytanie brzmi, iż nie istnieje jedna, prawdziwa przyszłość, lecz wiele różnych możliwości.
W Biblii zaszyfrowane jest słowo “przełożone". Występuje ono nie tylko wraz z “premierem Netanjahu", lecz także z “holokaustem Izraela". “Holokaust Izraela" pojawia się w połączeniu z rokiem 2000 oraz z 1996, i w tym właśnie miejscu napisane jest “przełożone". Data “5756" może być odczytana jako pytanie – “Czy to zmienisz?" – a ukryty tekst zaczynający się od tej samej litery daje odpowiedź: “Tyś przełożył".
[Rys 86: “Holokaust Izraela" zapisany jest raz, od Rdz 49, 17 do Pwt 28, 64. Rok 2000, “5760" w kalendarzu hebrajskim, krzyżuje się z zaszyfrowanym “holokaustem Izraela" w Wj 12, 4. “Tyś przełożył" nakłada się na rok zapisany w ukrytym tekście Wj 12, 4-5]
O “przekładaniu" jest mowa również tam, gdzie pojawia się zakodowana wiadomość o “roku plagi". Tam, gdzie słowa te przecinają się z “Izraelem i Japonią", przy tej samej długości skoku, czytamy: “Oni przełożyli rok plagi".
[Rys 87: “Oni przełożyli rok plagi" odczytujemy przy stałej długości skoku od Rdz l, 3 do Pwt 2, 34. “Izrael i Japonia" krzyżują się z tymi słowami w Wj 16, 10]
Także i wybuch “wojny światowej" może zostać opóźniony. Tam, gdzie zapisane są daty 2000 i 2006, ukryty tekst mówi: “Ja przełożę wojnę". Słowo to występuje nawet w połączeniu z “ostatnimi dniami".
Za każdym razem, gdy w normalnym tekście pojawiają się “ostatnie dni", w pobliżu można odnaleźć ukryte słowo “przełożony". Tak jest w Księdze Rodzaju (49, 1-2), gdzie Jakub mówi swoim synom, co ich czeka w “ostatnich dniach". “Przekładanie" na później zawarte jest w samym imieniu patriarchy. Jakub znaczy bowiem po hebrajska “on przełoży" lub “on zapobiegnie". Czy więc Końcowi udało się “zapobiec", czy też tylko zdołaliśmy go “przełożyć"?
Tam, gdzie Mojżesz mówi ludowi izraelskiemu, co zdarzy się na “końcu dni", ukryty tekst również mówi “przełożone". W Księdze Powtórzonego Prawa 31, 29, gdzie Mojżesz ostrzega Izraelitów przed nieszczęściem, jakie ich dosięgnie po jego śmierci, słowa te poprzedzone są ukrytym tekstem mówiącym:
“Wiedziałeś, że będzie przełożone". W Księdze Liczb 24, 14, gdzie prorok Balaam przepowiada, co stanie się “kiedyś" (w hebrajskim oryginale – pod “koniec dni"), pojawiają się nie tylko zaszyfrowane informacje o “zagładzie atomowej" i “wojnie światowej", lecz także słowa “przyjaciel przełożył".
[Rys 88: “Przyjaciel przełożył" zapisane jest w ukrytym tekście Lb 24, 14, gdzie normalnie czytane słowa brzmią “kiedyś". Poniżej pojawia się “wojna światowa"]
Nakładają się one na “ogień wstrząsnął narodem", a ukryty tekst tego samego wersetu mówi: “poradzę ci, co robić" i “doradzę kiedy". Nie wiemy, o jakiego “przyjaciela" może chodzić. Może to być jednak jakakolwiek osoba pojawiająca się w kodzie Biblii. Nie wiadomo więc, czy i kiedy Kres nadejdzie, ani kiedy skończy się możliwość dalszego przekładania na później; wiemy natomiast, iż słowo “przekładać" wpisane jest we wszystkie przepowiednie “końca dni". Har-Magedonowi nie udało się zatem zapobiec – zgodnie z zaszyfrowanym przekazem został on tylko tymczasowo odroczony.
W Biblii pojawiają się również sygnały wskazujące na to, że nowy termin końca wcale nie musi być zbyt odległy. “Premier Netanjahu" pojawia się wraz z rokiem “5757". Ten sam rok, obejmujący okres od września 1996 do września 1997, zapisany jest także tam, gdzie zaszyfrowane jest nazwisko jego palestyńskiego przeciwnika – Arafata.
Ledwie minęły dwa tygodnie od rozpoczęcia się nowego roku hebrajskiego, Izrael przeżył nowy wstrząs. 25 września 1996 roku doszło do otwartych starć między palestyńską policją a izraelskim wojskiem. Trwały one trzy dni i skończyły się wysłaniem na Zachodni Brzeg czołgów oraz ostrzałem z helikopterów, użytych tu po raz pierwszy od zakończenia wojny sześciodniowej 1967 roku. 73 osoby zginęły, a setki odniosły obrażenia. Najdziwniejsze było to, jak szybko rozpętała się ta strzelanina, jak nagle pozorny pokój przerodził się w krwawą wojnę.
Zadzwoniłem do Eliego Ripsa, do Jerozolimy.
– Moim zdaniem – powiedział – wojna wisi na włosku. I mówię to już nie jako matematyk ani na podstawie tego, co napisane w Biblii, lecz po prostu widzę, co się dzieje: konflikt zbrojny wybuchł zupełnie znienacka.
Bezpośrednią przyczyną agresji było otwarcie tunelu pod Starym Miastem w Jerozolimie. W miejscu tym znajduje się najświętsze miejsce Żydów, Ściana Płaczu, pozostałość po starożytnej Świątyni, a także jedna z trzech najważniejszych świątyń islamu – Kopuła na Skale. Ku niezmiernemu zdziwieniu odkryłem wówczas, że razem z “holokaustem Izraela" zaszyfrowany jest także “tunel".
[Rys 89: “Tunel" zapisany jest z tą samą długością skoku co “holokaust Izraela" i biegnie do niego równolegle od Wj 17, 2 do Lb 14, 36]
Sprawdziłem więc od razu “zagładę atomową" i okazało się, że słowo “atomowy" krzyżuje się z nazwą miejsca, gdzie doszło do walk, “Ramallah". Dokładnie powiedziane było tak: “Ramallah wypełnia przepowiednię".
[Rys 90: “Ramallah" pojawia się w Lb 32, 25 i krzyżuje się z “zagląda atomową" (Lb 29, 9 do Pwt 8, 19). Pełny tekst tej informacji brzmi: “Ramallah wypełniło przepowiednię"]
Znów wygląda, jakby Biblia sama się uaktualniała, jakby ten, kto ją zakodował, nieustannie śledził bieg wydarzeń na Bliskim Wschodzie. Jedno miejsce pojawia się wielokrotnie, kolejny kryzys nakłada się na poprzednie, jedna data na drugą, tak że
wreszcie nie sposób powiedzieć, czy prawdziwe niebezpieczeństwo zawisło nad Izraelem w roku 1996, w 1997, czy też pojawi się w 2000 albo i jeszcze później. O zagrożeniu była jednak mowa wyraźnie i niewątpliwie łączyło się ono z wydarzeniami rozgrywającymi się właśnie teraz. Bez wątpienia szyfr mówi o osobach, miejscach i wydarzeniach związanych ze współczesnym konfliktem arabsko-izraelskim.
Znów przyjrzałem się bliżej miejscu, gdzie zapisany był “holokaust Izraela". Dwa razy pojawiało się tam słowo “zajęte", które, jak zostało wyliczone, nie miało prawa ułożyć się przypadkowo. Wyrazem tym określa się w Izraelu dwa obszary, tak zwane Terytoria Okupowane, zajęte przez Izrael w wyniku wojny w 1967 r. – Wzgórza Golan, na granicy z Syrią, oraz Wschodnią Jerozolimę.
[Rys 91: “Zajęte" pojawia się dwukrotnie wraz z “holokaustem Izraela" w Kpł 13, 2 oraz 27, 15]
Są to dwa ogniska zapalne współczesnego Bliskiego Wschodu. W ukrytym tekście Biblii, tam, gdzie zaszyfrowane są obie przepowiednie “Końca Dni" pojawia się znów nazwisko “Arafat". Być może nie jest to przypadek, a w takim wypadku informację tę należałoby odczytywać jako wyraźne ostrzeżenie, iż obecny konflikt na Bliskim Wschodzie może się z łatwością przerodzić w Har-Magedon.
[Rys 92: “Arafat" znajduje się w Pwt 9, 6, tuż poniżej “w ostatnich dniach" (Pwt 4, 30). Jest to jedyny wypadek, gdy słowa te pojawiają się w otwartym tekście Biblii i krzyżują się z zaszyfrowanym od Lb 28, 9 do Pwt 19, 10, odmiennym wyrażeniem określającym Koniec]
– To właśnie mówi Midrasz – zauważył Rips, przypominając sobie słowa starodawnego komentarza do Biblii. – Może to być wspominane tam “wygnanie pod Izmaelem", mające nastąpić tuż przed “Końcem Dni". Niektóre z tekstów Midraszu mówią, że w czasach dominacji Arabów zginie cztery piąte ludności Izraela.
Obaj zamilkliśmy w zamyśleniu. – To, co znalazłeś w Biblii, może odnosić się właśnie do tego – dodał Rips.
Nigdy nie słyszałem o przytoczonej przez Ripsa przepowiedni. Izmael był pierwszym synem patriarchy Abrahama, wygnanym na pustynię. Jak podaje Biblia, jest on protoplastą wszystkich Arabów. Drugi syn Abrahama zaś, Izaak, uznany został za prawowitego dziedzica. On też jest praojcem Żydów. Waśń rodowa ciągnęła się, jak widać, przez następne 4000 lat i zgodnie z przepowiednią kres mogą jej położyć tragiczne wydarzenia mające dopiero nadejść.
W styczniu 1997 Netanjahu i Arafat podali sobie dłonie, godząc się na wspólne panowanie nad Hebronem, miastem, w którym zgodnie z tradycją miał być pochowany Abraham. Ustalono wówczas także plan dalszych rozmów. Najtrudniejsza jednak kwestia, określenie statusu Jerozolimy, którą zarówno Izraelczycy, jak i Palestyńczycy uznają za swą stolicę, pozostała nie uzgodniona. Trudno było wobec tego przewidzieć, czy ów mało .serdeczny uścisk dłoni, o 3 nad ranem 15 stycznia, doprowadzi do zawarcia ostatecznego pokoju czy też do wybuchu kolejnej fali agresji.
Dwa miesiące później pokój zaczął się chwiać. Arafat odmówił realizacji pierwszych ustaleń, zmierzających do planowanego wycofania wojsk z Terytoriów Okupowanych. Netanjahu natomiast oświadczył, iż w sercu Wschodniej Jerozolimy powstanie osiedle żydowskie, mimo że Palestyńczycy liczyli na ustanowienie tej części miasta stolicą swojego kraju.
“Najsmutniejsze, co mógłbym sobie wyobrazić – napisał do Netanjahu król Jordanii, Husajn, w momencie narastającego napięcia – to chwila, w której nie będziemy już stać ramię w ramię przy wypełnianiu Bożej woli, by między zwaśnionymi potomkami Abrahama zapanowała ostateczna zgoda."
Tymczasem 21 marca akty agresji wstrząsnęły jednocześnie Tel Awiwem, Jerozolimą i Hebronem. Palestyński samobójca zdetonował bombę w telawiwskiej kawiarni, zabijając trzy osoby i raniąc czterdzieści osób. Był to pierwszy zamach od czasu elekcji Netanjahu. Tego samego dnia wybuchły zamieszki w Hebronie oraz w arabskiej Wschodniej Jerozolimie, w miejscu budowanego żydowskiego osiedla Har Homa.
“Har Homa" zaszyfrowana jest w mezuzie, najpilniej strzeżonym fragmencie Biblii, piętnastu wersetach przechowywanych na oddzielnym zwoju, przepisywanych z dokładnością co do jednego znaku i umieszczanych przy drzwiach każdego izraelskiego domostwa. To właśnie z nazwą “Har Homa" krzyżowały się złowieszcze słowa “cały jego lud na wojnę".
Jak pamiętamy, przepowiednia ta najpierw została odnaleziona przy okazji informacji o zamachu na Rabina. Później skojarzyliśmy ją z zapisem mówiącym o fali zamachów w Jerozolimie i Tel Awiwie, podważających pokojowe intencje obu stron, których przedstawicielami byli ściskający sobie dłonie Rabin i Arafat. Opisane w ukrytym tekście Biblii zamachy rzeczywiście nastąpiły, we wrześniu 1996 i marcu 1997. Te same słowa pojawiają się w zapowiedzi najgorszego – “zagłady atomowej".
Przewidziana więc została każda iskra, która mogłaby przyczynić się do wzniecenia zapowiedzianej zagłady, lecz ponieważ na razie wszystkie kryzysy zostały zażegnane, nie ma sposobu stwierdzić, czy następny będzie tylko kolejną potyczką w trwającej od 4000 lat waśni rodowej, czy też wstępem do Har–Magedonu.
Lecz jednoczesne przewidzenie, co się stanie oraz kiedy, może być niemożliwe.
– Fizyka się poddała – powiedział Richard P Feynmann, laureat Nagrody Nobla, uznawany za największego fizyka od czasów Einsteina. – Nie wiemy, jak przewidzieć, co się stanie w danych okolicznościach. Jedyne, co można ustalić, to prawdopodobieństwo zajścia jakiegoś zdarzenia. Możemy co najwyżej obliczyć szansę pojawienia się takiego, a nie innego układu.
Mimo to fizyka kwantowa odnosi olbrzymie sukcesy jako dział współczesnej nauki. Naprawdę ma sens, być może właśnie dlatego, że włącza do opisu rzeczywistości element niepewności. Na tej samej zasadzie może być prawdziwym opisem rzeczywistości także i ukryty przekaz Biblii. Jest on tak doskonały, dlatego że dopuszcza element niepewności.
– Nie ma wątpliwości, że odbija się w nim nasz świat – powiedział Rips – zupełnie jakbyśmy patrzyli w lustro. Zarówno nasze starania, by dostrzec w nim przyszłość, jak i usiłowanie wpływania na nią w jakikolwiek sposób mogą mieć jednakowe znaczenie. Myślę, że spoglądanie w to interaktywne zwierciadło to bardzo skomplikowana sprawa. – Rips opowiada, że gdy pracował nad szukaniem na komputerze zaszyfrowanych w Biblii informacji, czuł się czasami, jakby był połączony siecią z jakąś inną, rozumną istotą. – To nie jest tak, że szyfr teraz właśnie ujawnia informacje dotyczące naszych czasów – wyjaśnia Rips – to raczej tak, że wszystko zostało nim po prostu zapisane z góry. – Twierdzi też, że cały kod Biblii musiał zostać ułożony za jednym zamachem. – Doświadczamy go tak, jakbyśmy patrzyli na hologram. W zależności od tego, z której strony patrzymy, widzimy coś zupełnie innego. Obraz jednak został zapisany z góry, jednocześnie, w całości.
Jest to zapis dziejów ludzkości sięgający 3000 lat w przeszłość od dziś. Nie ma ściśle chronologicznego układu, lecz wszystko umieszczone jest naraz. Wydarzenia współczesne nakładają się na dawniejsze, przyszłość zaszyfrowana jest w wersetach mówiących o przeszłości z czasów biblijnych. Jeden werset może mieścić jednocześnie zapis wydarzeń dawnych, dzisiejszych, a także mających nastąpić kiedyś tam, za setki lat.
– Ciekawe tylko, jak to wszystko odczytać – zastanawia się Rips. – Wyraźnie widać, że układ ten jest całkowicie nieprzypadkowy, przypomina raczej tajny raport, z którego udaje nam się odczytać ledwie co dwudzieste słowo.
Jego wypowiedzi są, jak zawsze, bardzo ostrożne.
– Musi to być wytwór jakiejś wyższej, rozumnej istoty – mówi. – Być może zależy jej na uświadomieniu nam czegoś, a może właśnie robi wszystko, żebyśmy niczego nie rozumieli. Zaszyfrowana przyszłość może nie dawać się odczytać, dopóki nie będziemy tego warci. Ten, kto stworzył kod, jeśli był dobry, z pewnością chciał nas ostrzec.
I znów pojawiała się między nami bariera nie do pokonania. Rips jest wierzący, a ja nie. Dla mnie pytania o to, kto i po co ułożył kod Biblii, a także gdzie ten ktoś podziewa się teraz, pozostają najważniejsze.
Dla Ripsa odpowiedź na nie jest oczywista – twórcą kodu jest Bóg.
Pod koniec piątego roku moich badań znalazłem jeszcze jeden, ostateczny dowód na prawdziwość szyfru, a zarazem mrożące krew w żyłach świadectwo, że w roku 1996 świat mógł balansować na krawędzi zagłady, nawet jeśli nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy. Nasze ocalenie, w sytuacji gdy byliśmy o włos od tragedii, zapisane jest otwarcie w pierwszej biblijnej Apokalipsie, w Księdze Izajasza, odnalezionej w nietkniętej postaci wśród manuskryptów znad Morza Martwego, tej samej, która zapowiada możliwość ataku atomowego na Izrael. Informacja ta nie była zaszyfrowana. Jest o niej wyraźnie mowa w normalnie dostępnym tekście pochodzącym sprzed przynajmniej 2500 lat.
Rok zapisany jest tam w jedynym wersie, mówiącym o łączeniu przepowiedni przyszłości z wiedzą o przeszłości. Werset ten wskazał mi najsłynniejszy tłumacz starohebrajskiego tekstu Biblii, rabi Adin Steinsaltz, określony przez tygodnik “Time" mianem “uczonego tysiąclecia".
Spotkałem się z nim, gdy tylko dowiedziałem się o istnieniu w Biblii szyfru. Rabi jest również uczonym i chciałem wiedzieć, co myśli o możliwości istnienia w Biblii ukrytego zapisu, z którego można dowiedzieć się prawdy o przyszłości, który zawierałby informacje o wydarzeniach rozgrywających się tysiące lat po jej powstaniu.
– W Biblii czas jest odwrócony – powiedział wówczas Steinsaltz, zwracając uwagę na dziwaczny styl hebrajskiego tekstu oryginału. – O przyszłości zawsze mowa jest w czasie przeszłym, a o przeszłości – w przyszłym.
– Dlaczego? – spytałem.
– Kto wie – odparł. – Może poruszamy się przeciwnie do strumienia czasu – dodał, pamiętając, że prawa fizyki są symetryczne w czasie, czyli że równie dobrze sprawdzają się, gdy czas biegnie normalnie, jak i wówczas, gdy zdarzenia dzieją się od końca. Potem otworzył Biblię i wyszukał odpowiedni cytat z księgi spisanej przez pierwszego proroka.
– Tu, u Izajasza, powiedziane jest, że aby odczytać przyszłość, należy poznać przeszłość. Zdanie, w którym Izajasz mówi:
“Niechaj przystąpią i niech Nam objawią to, co się ma zdarzyć, jakie były przeszłe rzeczy", można bowiem odczytać jako “niech mówią o przyszłości od końca". W zasadzie można by to też przetłumaczyć tak: “Powiedzcie litery od końca". To jest jak pismo w lustrzanym odbiciu.
Spróbowałem przeczytać litery od końca, ale nie trafiłem na nic szczególnego. Olśniło mnie dopiero rok później, gdy odkryłem w Księdze Izajasza coś, co wydawało się zapowiedzią ataku nuklearnego. Jeszcze raz spojrzałem na wskazany mi przez Steinsaltza werset. Werset ten, 22. w 41. rozdziale Księgi Izajasza, brzmi następująco: “Niechaj przystąpią i niech Nam objawią to, co się ma zdarzyć. Jakie były przeszłe rzeczy. Objawcie, abyśmy to wzięli do serca. Albo oznajmijcie Nam przyszłe rzeczy, abyśmy mogli poznać ich spełnienie."
Przeczytałem ten werset od końca litera po literze i, w lustrzanym odbiciu, ujrzałem liczbę 5756.
[Rys 93: “Niech objawią to, co się ma zdarzyć. Jakie były przeszłe rzeczy?" zapisane jest w Iz 41, 22. Słowa te można też przełożyć jako “niech mówią o przyszłości od końca", albo “powiedzcie litery od końca". W tym to wersecie pojawia się liczba 5756 czytana od końca, a oznacza ona rok 1996 naszego kalendarza]
A więc wcale nie był to szyfr, to po prostu było zapisane w Biblii, otwarcie.
W tekście spisanym 2500 lat temu, mówiącym o czytaniu “przyszłości od końca", zapisany był rok 1996, rok przepowiadanej “zagłady atomowej", w tym samym miejscu była też zapisana zapowiedź odsunięcia groźby. Na “5756" nakładały się, czytane od końca, słowa brzmiące: “Oni zmienili czas".
[Rys 94: “Oni zmienili czas" nakłada się na ten rok i również daje się odczytać wyłącznie wstecz w Iz 41, 23]
W ten oto sposób, na pytanie postawione jednocześnie z liczbą 5756, “Czy to zmienisz?", otrzymaliśmy od razu odpowiedź, w tym samym miejscu najstarszej wersji Apokalipsy. Wystarczyło przeczytać werset, tak jak nakazywał, wstecz, aby odczytać: “Zmienisz to". Pierwsza wizja apokaliptyczna, pierwszego proroka, zapisana ponad 2000 lat temu, przepowiedziała rok prawdopodobnego nadejścia Har-Magedonu, 1996, a jednocześnie możliwość odsunięcia wiszącej nad światem groźby na później. Pozostało jeszcze pytanie – na kiedy?
Spotkałem się z Elim Ripsem raz jeszcze, w wigilię Nowego Roku 1996. Po raz kolejny przestudiowaliśmy dane z dwóch lat, najsilniej związane z tym, co zaszyfrowane było w Biblii i dotyczyło Apokalipsy i jej szczegółów. Lata 2000 oraz 2006, w starohebrajskim kalendarzu 5760 i 5766, były jedynymi spośród przebadanych ponad stu kolejnych lat, które wiązały się zarówno ze słowami “zagląda atomowa", jak i “wojna światowa". Wszelkie niebezpieczeństwa, na jakie wskazuje szyfr, czyli “koniec dni", “holokaust Izraela", a nawet “wielkie trzęsienie ziemi" również wiążą się z datą “5766". Rips obliczył, że szansa na przypadkowe pojawienie się wynosi jeden do tysiąca.
To naprawdę niesamowite – powiedział matematyk. – Trudno nie uwierzyć, że ktoś umieścił te informacje w Torze specjalnie.
Co do tego mogłem się zgodzić. To w każdym razie było jasne. Żaden z nas nie miał jednak pojęcia, na ile przepowiadane zagrożenie jest realne. Przypomniałem Ripsowi, jak trudno mi jest do końca w to uwierzyć, bo nie całkiem nawet wierzę w to, co mówi Biblia w ogóle. Jakoś nie mogę zatem uwierzyć również w możliwość nadejścia Końca Dni.
– Skoro przyjmujesz do wiadomości treści zakodowane w Torze – powiedział Rips – to tym bardziej powinieneś uwierzyć w to, co mówi ona otwarcie.
Bardzo to logiczne. Trudno wątpić, że komputerowy kod stanowi podkreślenie proroctw otwarcie wypowiedzianych w Biblii. Dla mnie jednak wciąż istnieje różnica. Przekonałem się naocznie, że szyfr się sprawdza. Co do sprawdzalności jawnych proroctw miałem jednak duże wątpliwości.
– Uwierzyłem w prawdziwość kodu dopiero w dniu śmierci Rabina – wyjaśniłem, przypominając sobie dokładnie, jak to było. – Stałem na stacji i dzwoniłem do kogoś z automatu. Pogadaliśmy chwilę, aż nagle ten ktoś mówi: “poczekaj chwilę, bo znowu jest o Rabinie". Przez cały dzień załatwiałem sprawy, więc nic nie wiedziałem, ale odruchowo przypomniałem sobie przepowiednię i pomyślałem: co by to było, gdyby się właśnie spełniła. Z wrażenia osunąłem się po ścianie na ziemię i usłyszałem samego siebie mówiącego na głos: “O Boże, więc to wszystko prawda".
Rips wcale się temu nie dziwił.
...
grappa25