Data dodania: 29 lipca, 2002Przeczytano razy: 2510
O bliskich spotkaniach 5. stopnia mówi się wtedy, gdy istota żywa, która zetknęła się z UFO bądź jego załogą, doznała obrażeń w postaci nie wyjaśnionych blizn, oparzeń, napromieniowania czy nawet ran, prowadzących do śmierci. Te nieprzyjemne okoliczności tłumaczą również, dlaczego takie przypadki omawiane są w literaturze poświęconej UFO niechętnie lub w ogóle pomijane.
Równie niechętnie odnoszą się do nich sceptycy, jak wierzący bez zastrzeżeń w istnienie braci i sióstr z Kosmosu. Wielu badaczy amatorów, którzy nie zajmują się naukowo faktami związanymi z omawianym zjawiskiem, wierzy, że załogi UFO czuwają nad obywatelami Ziemi i nas chronią. Ta wiara z naukowego punktu widzenia jest całkowicie bezpodstawna, a wynika z przyczyn socjologicznych. Można by ją zinterpretować jako swoistego rodzaju samoobronę przed nieznanym.Ze względu na brak miejsca możemy przedstawić tutaj tylko kilka przypadków bliskich spotkań z UFO 5. stopnia. Dochodzi do nich na całym świecie; w każdym razie wielu poważnych ufologów z czasem uświadamia sobie coraz wyraźniej, że na zjawisko UFO oprócz porwań składa się kolejny nieprzyjemny element. Omówimy tylko spotkania z UFO 5. stopnia (kategorie FB5, MA5 i CE5). Anomalia 5. stopnia (AN5), takie jak samouzdrowienie, samospalenie czy stygmatyzm, można wyjaśnić przyczynami paranormalnymi lub psychologicznymi. Blizny, które pojawiają się podczas spotkań 5. stopnia, nie mają nic wspólnego z małymi, łyżkowatymi bliznami i nacięciami, znajdowanymi przez niektóre osoby po domniemanych uprowadzeniach przez UFO. Są one spowodowane np. oparzeniami lub napromieniowaniem z zewnętrznego źródła - może nim być źródło ciepła, umiejscowione w UFO, bądź promieniowanie, kierowane przez UFO na ofiarę. Blizny powstają też wskutek obrażeń, alergii i dziwnych chorób, które występują u ofiary bliskiego spotkania bądź uprowadzenia.Podczas badania kilku zdarzeń, związanych z UFO, lekarz dr Berthold E. Schwarz natknął się w 1966 roku w amerykańskim stanie New Jersey na bardzo ciekawy przypadek. Dwudziestodwuletni robotnik leśny Jerry H. Simonds przebywał 16 października 1966 roku na urlopie na kempingu w rezerwacie Split Rock na Nowej Fundlandii. Poszedł na ryby, a kiedy między czwartą a piątą rano wracał swoim samochodem do obozu, spostrzegł, że pojazd zalewa bardzo jasne pomarańczowoczerwone światło. Simonds zatrzymał samochód i wyjrzał przez okno. Twierdzi, że widział spowity przez światło dysk o rozpiętości około ośmiu metrów, unoszący się nad jego autem. Ogarnął go strach; próbował uciec przed obiektem. Ten podążał jednak bezdźwięcznie za samochodem na wysokości drzew wzdłuż szosy. Podczas rozmowy z dr. Schwarzem Simonds opowiedział, że za każdym razem, kiedy obiekt unosił się nad autem, zawodziła instalacja elektryczna i silnik gasł. Natomiast kiedy tajemniczy obiekt latający znajdował się nieco z boku lub z tyłu, instalacja funkcjonowała poprawnie i samochód ruszał. Simonds twierdzi, że taka sytuacja powtórzyła się trzy razy. Po około kwadransie UFO zostawiło go w spokoju i znikło.Simonds pojechał na posterunek policji w niedalekim miasteczku Newark Water Shed i zgłosił swoją przygodę policjantowi Thomasowi Byrnesowi. Kiedy Simonds i jeden z policjantów wyszli na zewnątrz, samochód nagle sam zapalił, chociaż kluczyk w stacyjce znajdował się w pozycji wyłączonej. Gdy przekręcił parę razy kluczyk, silnik zgasł. Kilka tygodni po tym zdarzeniu eksplodował i nie nadawał się już do naprawy. Policjanci, koledzy z pracy i znajomi Simondsa poinformowali dr. Schwarza, że po spotkaniu z UFO Simonds był bardzo wzburzony i przestraszony. Przejrzawszy miejscowe gazety, dr Schwarz odkrył, że 15 października 1966 roku w pobliżu rezerwatu Split Rock trzej inni świadkowie zaobserwowali UFO.Kilka dni po tym niesamowitym bliskim spotkaniu drugiego stopnia (MA2) okazało się, że nie był to koniec koszmaru Simondsa. Miewał ataki osłabienia i zaczął nagle tracić na wadze. W końcu 17 stycznia 1967 roku trafił do szpitala Montclair Community Hospital. Doskwierało mu znużenie, zapalenia, osłabienie mięśni, senność, ataki gorączki i dreszcze; schudł ponad 17 kilogramów. Symptomy pojawiły się po raz pierwszy krótko po jego domniemanym bliskim spotkaniu z UFO, utrzymywały się przez trzy-cztery dni, po czym ustąpiły. Powracały jednak w następnych miesiącach. Lekarze nie znaleźli żadnego przekonującego wyjaśnienia tych nagłych ataków osłabienia, ale nie brali też poważnie pod uwagę jego spotkania z UFO, chociaż do 15 października 1966 roku nie skarżył się on na tego rodzaju dolegliwości. 19 września 1967 roku Simonds został ponownie zbadany przez lekarza rodzinnego i przez neurologa. Szczegółowe badania, przeprowadzone przez obu lekarzy, również nie dostarczyły żadnych nowych informacji o jego chorobie. Zdecydowano się więc skierować Simondsa na specjalne badania do National Institute of Health (Narodowy Instytut Zdrowia). Ale objawy nagle ustąpiły i Simonds był znowu zupełnie zdrowy. Elektroencefalogram, wykonany sześć tygodni po jego pobycie w szpitalu, w niczym nie odbiegał od normy.Simonds skontaktował się z dr. Schwarzem 25 lipca 1985 roku i poinformował go, że od czasu, kiedy 20 lat wcześniej miał bliskie spotkanie z UFO, cierpi na nawracające koszmary senne i problemy ze snem. Dr Schwarz poddał go hipnozie. Gdy Simonds powrócił do momentu spotkania z UFO, przypomniał sobie, że był badany przez kilka człekokształtnych istot i że umieszczono mu w głowie implant. Wydaje się, że podczas obserwacji Simonds został uprowadzony z samochodu i poddany badaniom, podobnie jak Betty i Barny Hill oraz wiele innych osób. Jego przypadek jest o tyle interesujący, że obejmuje wszystkie kategorie bliskiego spotkania z UFO, począwszy od obserwacji (CE1), przez skutki fizyczne (CE2), spotkanie obcych istot i uprowadzenie (CE3, CE4), aż po fizjologiczne następstwa (CE5). Szczęście w nieszczęściu, że fizyczne dolegliwości nie były trwałe.Do podobnego zdarzenia doszło w Nowej Południowej Walii w Australii. Pięćdziesięciodwuletni Frank Burke jechał wieczorem 17 kwietnia 1981 roku górską drogą między doliną Kangaroo Valley a miastem Nowra. Po chwili zauważył, że podąża za nim jakieś światło. Z początku myślał, że jedzie za nim samochód z włączonymi długimi światłami. Po przejechaniu dwóch mil światło nagle przyśpieszyło, podniosło się z ziemi i przeleciało nad jego samochód. Spod tajemniczego obiektu wydostawało się tak intensywne światło, że oświetlało pojazd i całą okolicę. Burke'owi wydało się, jakby samochód zaczął unosić się w powietrze. Kiedy szosa zaczęła opadać w dół, pojawił się naprzeciw inny pojazd i UFO z bardzo dużą prędkością odleciało w dal. Burke czuł ogromne gorąco, gdy obiekt znajdował się nad jego autem. Skonstatował, że dzwoni mu w uszach i że ma ciężkie oparzenia na lewym podudziu. Leżący na siedzeniu pasażera magnetofon był stopiony.Kilka dni po bliskim spotkaniu z UFO u Burke'a wystąpiły liczne problemy zdrowotne. Paznokcie u rąk uległy odbarwieniu i odpadły, ciśnienie krwi zaczęło wzrastać, mocz stracił kolor, oczy stały się nadwrażliwe na światło. Burke czasami widział podwójnie, schudł, dostał wysypki na podudziu, miewał częściej krwawienia z nosa i kłopoty z uszami. Poza tylni fizycznymi dolegliwościami zaczął też skarżyć się na nerwy. Pete Mazzola z nowojorskiego Scientific Bureau of Investigations (Naukowe Biuro Śledcze) poddał Burke'a badaniu wykrywaczem kłamstw. Burke przeszedł ten test pomyślnie. Z biegiem lat ufolodzy na całym świecie spotykali podobne przypadki, jak Simondsa i Burke'a, i musieli niestety stwierdzić, że następstwa fizjologiczne mogą być jeszcze gorsze.
misdociekliwy