Cel ćwiczenia.

              Celem ćwiczenia jest znalezienie najniższego stężenia pyłu, przy którym jest już możliwy zapłon mieszanki pyłowo-powietrznej. Badanie przeprowadza się na podstawie   PN-84/C-01200/08.

Metoda pomiarowa.

              Badany pył przesiać przez sito o zadanej wielkości oczek, w naszym przypadku 250mm i odważyć określoną masę. Następnie umieścić próbkę na talerzyku wewnątrz cylindrycznej komory i zamknąć ją. Załączyć zasilanie i uruchomić program sterujący. Z ekranu monitora odczytać wielkości według wskazań prowadzącego.

Stanowisko pomiarowe

              DGW oznacza się w urządzeniu standardowym , zwanym urządzeniem Martensa. Zasadniczą jego częścią jest pionowo ustawiona stalowa komora cylindryczna o objętości V=5,6l. W komorze tej wytwarzana była mieszanina pyłowo- powietrzna i następował zapłon. Elementem zapłonowym jest para elektrod umieszczonych w połowie komory. Odległość między końcami elektrod 4+/- 2mm. Czas inicjacji zaplonu nie powinien być dłuższy niż 0,2s.

Tabela pomiarowa.

Obliczenia

              Jako wartość stężenia odpowiadającego DGW przyjmuje się takie stężenie, które powoduje przyrost ciśnienia wybuchu równy 0,05 MPa. Dla znalezienia tego stężenia należy oznaczyć wartości przyrostów ciśnienia wybuchu w bezpośrednim sąsiedztwie DGW, a następnie uzyskane wyniki obliczyć wg wzoru:

c - stężenie mieszaniny pyłowo powietrznej [kg/m3]

p - ciśnienie wybuchu [MPa]

a,b - współczynniki regresji:

ci – stężenie, dotyczące danego pomiaru [kg/m3]

pi – ciśnienie dotyczące danego pomiaru [MPa]

n – całkowita liczba pomiarów.

              My jednak z powyższych wzorów skorzystać nie możemy ponieważ do obliczenia wyniku oznaczenia DGW należy wykonać co najmniej 5 pomiarów, których wyniki powinny znajdować się w zakresie przyrostu ciśnienia 0,025 – 0,075 MPa, a w naszym doświadczeniu uzyskaliśmy tylko jeden taki wynik.

              Możemy jedynie obliczyć minimalne stężenie wybuchowe pyłu posługując się wzorem:             

                            m  -masa pyłu w kg = 1,2 g

                            V  -objętość komory = 5,6 . 10-3 m3;

Wnioski

Z danych jakie udało nam się uzyskać w trakcie ćwiczenia mogliśmy jedynie obliczyć stężenia przy których nastąpił wybuch. Do wykonania pozostałych obliczeń niezbędna jest większa ilość pozytywnych prób. Otrzymany wynik nie jest miarodajny, gdyż otrzymany jest on przypadkowo. Nie udało nam się znaleźć wartości literaturowych dla badanego pyłu więc porównanie uzyskanych wartości z danymi literaturowymi nie jest możliwe. Porównanie naszych wyników z wynikami uzyskanymi przez inne grupy, potwierdza przypadkowość pomiarów i pozwala stwierdzić, że do określenia DGW potrzebnych jest o wiele więcej prób z pozytywnymi wynikami. Jednoznacznie można jedynie stwierdzić, że przy stężeniu 0,214 nastąpił wybuch.