LEFT MY HEART 3.doc

ROZDZIAŁ III


Ponownie nawiedził go ten sam sen.
Wędrował po Hogwarcie, nie będąc do końca pewnym, gdzie i po co idzie. Jak zawsze, wszystko wydawało się być nieco rozmazane, jak gdyby znajdował się w transie, którego nie był w stanie się pozbyć. Przed sobą widział tylko długie, niewyraźne korytarze, towarzyszyło mu zaś jedynie poczucie bezdennej rozpaczy, z którym nie mógł poradzić sobie jeszcze długo po przebudzeniu.
Tym razem, gdy wyszedł zza rogu, zobaczył pod ścianą Rona, skulonego na podłodze, z kolanami podciągniętymi do klatki piersiowej. Dziwne, pomyślał Harry, nie do końca zdając sobie sprawę, że w jego śnie pojawił się nowy motyw, który powinien go zaskoczyć. A jednak tak się nie stało.
Ron uśmiechnął się do niego smutno.
— Przykro mi — powiedział.
— Mnie nie — odparł głosem zaledwie o ton wyższym od szeptu. Upadł na kolana, jakby w jakiś dziwny sposób mówienie odebrało mu wszelką energię. Ron uniósł dłoń, po którą po chwili Harry sięgnął.

6 lutego, 2004: piątek

Ostry dźwięk budzika wyrwał Harry’ego ze snu. Pospiesznie wyciągnął rękę i włączył funkcję drzemki, jednak to nie uciszyło urządzenia. Ponownie nacisnął wyłącznik, jednak i tym razem na nic się to zdało. Po kilku sekundach kompletnej dezorientacji dotarło do niego, że słyszy dzwonek telefonu.
— Halo? — rzucił ochrypłym głosem do słuchawki, uświadamiając sobie, jak bardzo boli go głowa.
— Panie Potter, przepraszam, że niepokoimy pana tak wcześnie, ale właśnie dotarł do nas faks zaadresowany na pana nazwisko. Oznaczono go jako pilną wiadomość. Czy mamy podesłać go do pańskiego pokoju?
Mrużąc oczy, Harry dostrzegł czerwone cyfry na wyświetlaczu elektronicznego zegarka. Pierwsza liczba z pewnością była szóstką.
— Hm, w porządku, czy można by... wsunąć faks przez szparę pod drzwiami albo coś w tym rodzaju?
— Oczywiście, proszę pana.
Odłożył słuchawkę i ponownie opadł na posłanie, po czym jęknął. Od dawna nie czuł się tak fatalnie po nocy spędzonej w klubie. Przez chwilę jeszcze drzemał, jednak wkrótce obudziło go pukanie do drzwi i szelest papieru wsuwanego do pokoju. Usiadł i odsunął od siebie pościel. Był kompletnie nagi, a nieczęsto zdarzało mu się tak sypiać. Poza tym prześcieradło było...
— Ohyda — pomyślał, pociągając nosem. Niewyraźnie pamiętał, jak pospiesznie zrzucił z siebie ubranie poprzedniego wieczoru, po czym pogrążył się we wspomnieniach o Malfoyu, pozwalającym zrobić sobie loda w łazience. Dlaczego akurat to tak na niego podziałało? Z pewnością nie chciał się dowiedzieć. Najwyraźniej użył także sporej ilości lubrykantu, który pracownicy hotelu Inn zostawili na szafce nocnej. W pośpiechu zapomniał nawet porządnie zakręcić butelkę. Skrzywił się, co tylko spotęgowało ból głowy.
Wszystkie niepokojące myśli zniknęły, gdy tylko podniósł dostarczony mu faks. Składał się z dziesięciu stron przypadkowych liter i cyfr, nad którymi Hermiona naskrobała: „PILNE. Dostarczyć Harry’emu Potterowi tak szybko, jak to możliwe.”
Dobrą chwilę zajęło mu znalezienie różdżki w fałdach porozrzucanych wczoraj ubrań. Swego czasu sypiał z nią zaciśniętą w dłoni, ale wolał nie powracać do tych wspomnień. Podniósł z podłogi pożyczoną od Malfoya koszulę. Z przerażeniem zdał sobie sprawę, że widnieje na niej tajemnicza plama. Łatwiej będzie oddać za nią pieniądze, niż próbować wytłumaczyć, skąd się wzięła.
Rozłożył papiery na podłodze, po czym wskazał na każdy z nich końcem różdżki, wypowiadając szczególne zaklęcie odszyfrowujące. Praca doktorska Hermiony wymagała zbadania magicznych algorytmów kryptograficznych, ona sama zaś pracowała nad tak zwanym kluczem publicznym, co mugole określali mianem RSA*. Harry nie miał pojęcia, jak to dokładnie działa. Wiedział tylko, że każdy auror miał swój własny klucz publiczny, znany innym ludziom i wykorzystywany do przesyłania mu zaszyfrowanych wiadomości. Klucz prywatny, który umożliwiał odbiorcy odczytanie listu, znał tylko jego właściciel. Hermiona próbował mu kiedyś wytłumaczyć, na czym to wszystko polega, ale przerwała, gdy przymknął z nudów powieki. Ostatnim przełomowym odkryciem w karierze przyjaciółki było znalezienie sposobu, w jaki można wykorzystać mugolską technologię, na przykład komputery i faksy, do usprawnienia komunikacji między czarodziejami. Zaklęcia szyfrujące i odcyfrowujące mogły zostać rzucone na każdy rodzaj papieru.
Litery przed jego oczami zmieniły miejsca, tworząc dobrze mu znane słowa i wyrazy. Usiadł na łóżku, trzymając w dłoniach odkodowane kartki. Raport zawierał szczegółowe informacje dotyczące sprawy, którą Hermiona zdradziła mu wczoraj przez telefon. Według przeprowadzonych przez nią badań, CIA dokonało obszernego monitoringu wszystkich danych dotyczących Malfoya, które zostały zebrane podczas jego pobytu w Nowym Jorku, zarówno w domu, jak i w biurze. Dostarczono mu listę dat i godzin, podczas których do mężczyzny dotarły sowy z nieznanych źródeł. Do dokumentów dołączono także spis pracowników CIA, którzy śledzili Malfoya, oraz listę ludzi, z którymi go widziano i z którymi utrzymywał kontakty seksualne.
Harry zmarszczył brwi. Dlaczego musieli znać takie informacje? Zastanowił się, czy ktoś w Anglii prowadził spis osób, z którymi on sam się spotykał. Nie, żeby taka lista była jakoś znacząco długa.
Przejrzał resztę stron, czując jednocześnie zaintrygowanie i poczucie winy. Malfoy był stałym gościem w nowojorskiej kawiarni B-Boy, położonej w magicznej dzielnicy miasta. Często robił zakupy w sklepach spożywczych przy Cooperative Village na Manhattanie. Informator CIA, który dostarczył agencji te informacje utrzymywał, że przez miesiąc był kochankiem Malfoya.
W telefonie, którym w Nowym Jorku posługiwał się mężczyzna, zainstalowano podsłuch. Nie dołączono zapisu jego rozmów, ale notka pod spodem głosiła, że nie dostarczyły one żadnych istotnych informacji. Przeszukiwano jego śmieci. Monitorowano jego mugolską pocztę. Od lipca, kiedy to jeden z informatorów zeznał, iż widział w ręce Malfoya listę znanych amerykańskich śmierciożerców oraz hasło używane do kontaktowania się z nimi, przechwytywano jego sowy. Oficjalnie został uznany za poszukiwanego czarodziejskiego terrorystę piątego lipca 2003 roku, na podstawie uchwały USA PATRiOT Act, która zezwalała na przetrzymywanie na wolności podejrzanych osób ze względu na monitorowanie ich ruchów.
Głowę Harry’ego rozsadzał ból. Podczas ich krótkiej znajomości w tym mieście nie natknął się na ani jeden dowód świadczący o podejrzanych czynach Malfoya w San Francisco. Zastanowił się, czy właśnie do tego rodzaju śledztwa został tu przysłany. Z pewnością nie miał zamiaru grzebać w śmieciach byłego Ślizgona. Sam pomysł wywołał dziwne uczucie w jego żołądku. A może powodem był kac.
Wsunął papiery do plecaka i ponownie wślizgnął się pod brudną pościel w nadziei, że za kilka godzin poczuje się lepiej. Wtedy będzie mógł to przemyśleć. Wszystko. Zaczął powoli odpływać, a słowa z dokumentów, zdradzające wszystkie te dziwne rzeczy na temat Malfoya, tańczyły mu przed oczami,.
Rozległ się alarmujący dźwięk. Tym razem natychmiast zdał sobie sprawę, że obudził go dzwonek telefonu, ale i tak kilka chwil zajęło mu zebranie się do kupy i podniesienie słuchawki.
— Będziesz gotowy za piętnaście minut? — Głos Malfoya nie brzmiał zbyt radośnie.
— Co? — wymamrotał Harry. — Która godzina?
— Prawie dziesiąta. — Przez chwilę wyobrażał sobie blondyna przewracającego właśnie oczami. — W takim razie potrzebujesz nieco więcej, niż piętnastu minut, tak?
— O czym ty mówisz? — Harry zdał sobie sprawę, że zaskomlał do słuchawki, ale niewiele go to obchodziło.
— Rundka po mieście, pamiętasz? Obiecałem ci to.
— O nie — wyjęczał. — Nie mam dzisiaj nastroju. Czuję się beznadziejnie.
— Och, do kurwy nędzy — odparł Malfoy, po czym połączenie zostało przerwane.
Spać, pomyślał Harry, odkładając słuchawkę na widełki i wtulając się w poduszkę. Już prawie udało mu się ponownie zasnąć, gdy nagle do jego uszu dobiegł dziwny, niezidentyfikowany dźwięk, po czym materac zaczął się pod nim uginać. Usiadł pospiesznie, wydając okrzyk zaskoczenia.
— Wypij to — powiedział Ślizgon, podając mu parujący kubek.
— Co...? — Harry zamrugał. — Do diabła, Malfoy, przestraszyłeś mnie na śmierć!
Chłopak uśmiechnął się złośliwie.
— Jeśli nie chcesz, żeby obcy czarodzieje pojawiali się niespodziewanie w twoim pokoju, powinieneś zadbać o odpowiednie zaklęcia ochronne. — Ponownie wskazał na kubek. — Pij.
Przez chwilę Harry wpatrywał się w niego pustym wzrokiem. Dlaczego nie upewnił się, że mieszkanie jest właściwie zabezpieczone? To była standardowa procedura, ale ani przez moment o niej nie pomyślał. Potrząsnął głową biorąc do ręki kubek i wąchając jego zawartość.
— Eliksir na kaca?
Malfoy przytaknął, na co Harry odetchnął z ulgą. Naprawdę czuł się okropnie. Kilkoma dużymi łykami uporał się z zawartością kubka. Przemknęło mu przez głowę, że nie powinien tak szybko ufać Ślizgonowi, ale było już za późno. Podniósł wzrok i stwierdził, że Malfoy nie patrzy mu w oczy. Pospieszne owinął prześcieradło wokół bioder, czując się zbyt okropnie, by spojrzeć mu w oczy.
— To nie tak, jakbym tego już wcześniej nie widział — powiedział Malfoy, uśmiechając się złośliwie i odbierając kubek.
— Bo nie widziałeś — sprzeciwił się Harry.
— Publiczne prysznice to użyteczna rzecz — odpowiedział Ślizgon, mrugając do niego. — Swego czasu sporo podglądałem. Spotkamy się na dole za pół godziny. — I zanim Harry zdążył odpowiedzieć, już go nie było.
Czuł, jak eliksir powoli zaczyna działać. I wbrew temu, że zaledwie przed chwilą jego nagie, okryte jedynie brudnym z nasienia prześcieradłem ciało było oglądane przez innego mężczyznę, i to w dodatku Malfoya, podniosło go to na duchu. Co za wstyd.

Specjalnie kazał Malfoyowi czekać dodatkowe dziesięć minut, po czym wyszedł frontowymi drzwiami. Ślizgon opierał się o ścianę budynku, paląc papierosa. Harry zwalczył w sobie chęć wyrwania mu go z ust i zmiażdżenia obcasem.
— Już ci lepiej? — zagadał radośnie.
Patrząc na niego, Harry uznał, że nie mógłby wyglądać bardziej gejowsko. Pod rozpiętym wełnianym płaszczem miał na sobie kremowy golf, który idealnie podkreślał obcisłość jego markowych, czarnych spodni, model chinos**. Wokół szyi owinięty miał szalik we wszystkich kolorach tęczy.
Harry uśmiechnął się pod nosem na powitanie, po czym zapytał:
— To Gap?
— Kurwa, nie, J. Crew. — Malfoy po raz ostatni zaciągnął się papierosem, po czym zgasił go o ścianę budynku. — Naprawdę.
Harry stłumił śmiech i wskazał na szalik.
— Czy twoja orientacja mogłaby być jeszcze bardziej oczywista?
— Nie wstydzę się tego, kim jestem — odpowiedział, przechylając głowę. Pasmo kasztanowych włosów opadło mu na oczy. Zdmuchnął je niecierpliwie. — Poza tym, przebywasz w moim towarzystwie, więc jak to świadczy o tobie?
Harry przewrócił tylko oczami.
Podeszli do tramwaju, który zatrzymał się na rogu Siedemnastej i Castro i pojechali w kierunku Union Square. Harry nigdy wcześniej nie poruszał się takim środkiem transportu. Miał wrażenie, jakby występował w jakimś starym, mugolskim filmie. Po krótkiej, spokojnej jeździe wysiedli i udali się do kolejki ciągnącej się do tramwaju linowego Powell Mason***.
Na obrotnicy stał jeden pusty wagon, ale pracownicy niespecjalnie spieszyli się, aby zapełnić go pasażerami. Musieli czekać prawie pół godziny. Malfoy zabijał czas plotkując o wszystkim i o niczym, co jakiś czas szturchając Harry’ego w żołądek i upewniając się, że go słucha. Potter poszedł do pobliskiej kawiarni kupić kawę, a gdy wracając zaproponował, że podzieli się z Malfoyem croissantem, został nagrodzony okrzykiem zachwytu.
Podając Malfoyowi rogala, aby urwał sobie kawałek, Harry zorientował się, że ludzie wokoło gapią się na nich. Był przyzwyczajony do tego, wpatrywano się w niego przez większość jego życia, ale ten wzrok był inny. Tym razem nie patrzono na niego z trwogą czy z ciekawością, a raczej z dezaprobatą. Nie przejmował się tym, że przechodnie biorą ich za parę, ale poczuł się urażony faktem, jak szybko odwracali wzrok, gdy spojrzał w ich stronę. Pomyślał, że tak właśnie wygląda życie Malfoya, skoro ten, najwyraźniej, nie zauważył nawet, jak wielkie wzbudzili poruszenie.
Już od kilku dobrych lat ludzie nie przyglądali się Harry’emu tak nachalnie. A może po prostu przestał na to zwracać uwagę?
Jazda tramwajem była zabawna, pomimo panującego chłodu. Malfoy oparł się o jego ramię bardziej, niż było to konieczne, nawet w zatłoczonym wagonie, ale nie przeszkadzało mu to. Ślizgon był dzisiaj niepokojąco słodki, nawet figlarny, a chociaż jego zachowanie było dość podejrzane, Harry’emu spodobała się uwaga, jaką mu poświęcał. Od dawna nikt tak na niego nie patrzył, nie uśmiechał się tak często oraz nie chichotał z jego żartów. Nawet Hermiona tego nie robiła, nie mówiąc już o Cho, którą przestał bawić dawno temu.
Wysiedli w pobliżu wybrzeża i ruszyli drogą wzdłuż stoisk rybnych, oglądając dziwne morskie stworzenia wystawione w szklanych gablotach. Kupili zupę rybną, serwowaną w specjalnych miseczkach z pieczywa. W trakcie jedzenia Malfoy opowiedział mu wszystko, co wiedział o historii wybrzeża i jego przemianie z targu rybnego w atrakcję turystyczną. Harry słuchał uważnie, chociaż bardziej zafascynował go sam tembr jego głosu niż treść słów.
Przechadzali się wzdłuż Mola 39, zatrzymując tylko po to, by pooglądać wystawy sklepowe bądź nagrodzić oklaskami jakichś ulicznych artystów. Obserwowali wygrzewające się w słońcu foki, a dzięki teleskopowi, za którego użycie zapłacili dwadzieścia pięć centów, przyjrzeli się więzieniu Alcatraz. Malfoy uczepił się urządzenia i wciąż wyciągał rękę po kolejne monety, jednak Harry nie narzekał i dał mu wszystkie drobne, jakie miał przy sobie.
Zeszli Beach Street, kierując się w stronę placu Ghiradelli, co jakiś czas ocierając się o siebie ramionami i nie zwracając uwagi na natarczywe spojrzenia mijających ich ludzi. Malfoy zażyczył sobie loda, Harry stanął więc w kolejce, podczas gdy Ślizgon oglądał wystawione przez kupców towary. Kiedy wrócił z dwoma rożkami, jego towarzysz oceniał właśnie pierścionek, oferowany przez mężczyznę z dwoma złotymi zębami na przedzie.
— Czy to na pewno prawdziwe srebro? — zapytał sceptycznie. Kupiec zapewnił go, że istotnie, jest to srebro, na co Malfoy zareagował prychnięciem.
— To dość ciekawa rzecz — powiedział mężczyzna, wpatrując się w bransoletkę na przegubie dłoni blondyna. — Ile byś za nią chciał?
Oczy Malfoya zwęziły się.
— Nie jest na sprzedaż — powiedział i oddał pierścionek sprzedawcy.
Harry podał mu loda, po czym obaj ruszyli dalej. Rzucił spojrzenie na srebrną ozdobę na nadgarstku Ślizgona. Nie zauważył jej wcześniej. Najwyraźniej pochodziła z czarodziejskiego świata, możliwe, że wykuta została przez gobliny, głęboko pod ziemią. Wzór przypominał misternego, srebrnego węża owiniętego wokół przegubu dłoni.
— Skąd ją masz? — zapytał, wskazując na bransoletę.
— Od matki.
Harry pokiwał wolno głową. Matka Malfoya nie żyła, więc ozdoba musiała mieć dla niego wielkie znaczenie. Wpół świadomie potarł swój sygnet.
— To twoja ślubna obrączka? — usłyszał pytanie.
Zaskoczony Harry podniósł wzrok.
— Nie — odpowiedział. Nie był gotów udzielić teraz większej ilości informacji.
Malfoy zrozumiał jednak niedopowiedzenie i nie drążył tematu.
— Smak sernika z wiśniami! — powiedział wesoło na widok swojego loda, szczerząc zęby. — Chcesz spróbować?
Wyciągnął rożek w kierunku Harry’ego, który nachylił się i odgryzł spory kawałek, rozbawiając tym Ślizgona. Zaśmiał się także, czując, jak stróżka smakołyku spływa mu wzdłuż podbródka. Zamarł zażenowany, gdy Malfoy przesunął kciukiem po jego wargach, a potem wsadził go sobie do ust i z roziskrzonymi oczami zlizał kremową substancję.
Usiedli na plaży, aby dokończyć swoje lody. Wpatrywali się w zatokę i majaczący we mgle most Golden Gate. Było chłodno, co z kolei skłoniło Harry’ego do zakwestionowania genialności pomysłu zjedzenia lodów w zimne, mgliste, lutowe popołudnie. Przez długi czas żaden z nich się nie odzywał. Obaj zajęci byli wpatrywaniem się w fale, które raz po raz rozbijały się o brzeg. Malfoy wyprostował nogi i zamknął oczy. Nagle Harry zdał sobie sprawę, że w ciągu całego dnia żaden z nich nie poruszył tematu wczorajszego wydarzenia w łazience. Zastanowił się, czy blondyn w ogóle je pamięta.
— Masz zamiar opowiedzieć mi o Neville’u? — zapytał w końcu Malfoy, skupiając uwagę na jedzonym przez siebie lodzie.
Harry obserwował go przez chwilę.
— Co byś chciał wiedzieć?
Chłopak wzruszył ramionami, po czym zamyślił się na chwilę.
— Co się z nim stało?
— Tak naprawdę niewiele wiemy — westchnął. — Znalazł go Terry Boot. Oprócz niego było tam jeszcze kilku martwych śmierciożerców. Wszystko rozegrało się na błotnistym terenie w pobliżu Cornwall. Cztery ostatnie zaklęcia, które rzucił, były zaklęciami uśmiercającymi. Uzdrowiciele stwierdzili, że śpiączka była efektem przedłużanych Cruciatusów. Być może część z nich rzucano jednocześnie. — Harry zamilkł. Od dawna nie myślał o Neville’u. Czy to czyniło z niego złego przyjaciela?
Lód Malfoya stopił się i spływał mu teraz po ręce, ale Ślizgon wydawał się tego nie zauważać. Wpatrywał się w ocean.
— Jak wy...? — zaczął Harry, po czym skrzywił się, zdając sobie sprawę z popełnionego nietaktu. — Nieważne — mruknął.
Przez długi czas nic nie przerywało panującej między nimi ciszy. Malfoy w końcu zauważył, że z jego loda niewiele już zostało, wyrzucił więc resztki do pobliskiego kosza na śmieci. Harry wyssał roztopioną masę z dna własnego rożka, aby uchronić swoje ubranie przed poplamieniem.
— Odbywaliśmy razem szlaban — powiedział w końcu blondyn, wycierając lepkie ręce w chusteczkę, w którą wcześniej owinięty był rożek. — Banalne, prawda? Żaden z nas nie wiedział, że drugi jest gejem, dopóki nie przyłapaliśmy się nawzajem na podglądaniu profesora Rileya.
— Rileya... — powtórzył Harry. Mężczyzna uczył obrony przed czarną magią na ich szóstym roku. Był młody i przystojny. Wydawało się, że każda dziewczyna w szkole była w nim beznadziejnie zakochana. Został zabity podczas walki w Zakazanym Lesie, zaledwie kilka stóp od Harry’ego. Prawdę mówiąc, zginął w jego obronie.
— Gdyby jego uczucia nie były podzielane, prawdopodobnie skutecznie użyłbym ich przeciwko niemu — ciągnął Malfoy. — Uczyniłbym z jego życia piekło.
— Jeszcze większe? — prychnął Harry.
— Zaintrygowała mnie sama myśl, że ktoś mógłby to zrozumieć — kontynuował blondyn, ignorując komentarz. — Doszliśmy do porozumienia, zawarliśmy swego rodzaju rozejm. Na początku siódmego roku zmieniło się to w coś poważniejszego.
— Dopóki ojciec nie zabrał cię ze szkoły? — zapytał Harry.
Malfoy pokiwał głową, studiując piasek pod stopami.
— Myśleliśmy... Cóż, chyba sam dobrze wiesz, co sądziliśmy o twoim nagłym zniknięciu.
Blondyn nie podniósł wzroku, ale uśmiechnął się, prawie smutno. Harry postanowił jeszcze trochę go docisnąć.
— Dlaczego zostałeś aurorem?
Malfoy wziął głęboki, uspokajający oddech, po czym zamknął oczy i powiedział:
— Wiedziałem, jak bardzo zdenerwuje to mojego ojca. Myślał, że jestem chory, wyobrażasz sobie? Sądził, że to pewna faza, przez którą teraz przechodzę. — Otworzył oczy i wziął do ręki garść piasku, pozwalając, by drobne ziarenka prześlizgiwały się między jego palcami. — Sądził, że może mnie złamać, na powrót uczynić normalnym. Pół roku po tym zdarzeniu przyłapał mnie na obciąganiu guwernerowi. Po prostu... eksplodował. Nie chcę wdawać się w niepotrzebne szczegóły, w każdym razie powiedział mi, że skoro jestem tak zdeterminowany, by zmarnować moje DNA, mógłbym przynajmniej zaoferować swoje usługi dla jakiegoś szczytniejszego celu. — Wzruszył ramionami, a Harry zastanowił się niejasno, co miał na myśli mówiąc „usługi”. — W tym momencie nie miałem ochoty robić niczego na jego rozkaz. W marcu skończyłem osiemnaście lat, uzyskałem więc dostęp do mojego funduszu powierniczego. Zdałem sobie sprawę, że ojciec nic mi już nie może zrobić. Więc odszedłem.
Malfoy wpatrywał się z napięciem w zatokę. Harry czekał chwilę, aż dokończy opowieść, ale tak się nie stało.
— Byłeś potem zdany tylko na siebie?
Blondyn pokiwał głową.
— Trochę mi odbiło, przeniosłem się do Londynu. Po kilku miesiącach ojciec mnie znalazł i zażyczył sobie, abym wrócił do domu. Nie dopuszczał w ogóle myśli, że mógłbym odmówić, postanowiłem więc w jakiś sposób się ochronić.
— I dlatego zgłosiłeś sie na trening aurorów? — zapytał Harry, obserwując twarz Malfoya.
— Tak, chociaż najpierw musiałem zdać owutemy. Resztę już znasz.
— Nie — odpowiedział. — Prawdę mówiąc, wcale nie.
Malfoy wzruszył ramionami i wstał, otrzepując spodnie z piasku.
— Robi się zimno. Chodźmy na zakupy.
Harry pozwolił się podnieść, zadowolony, że zdołał tyle dowiedzieć się od Ślizgona. Może jednak jego plan zaprzyjaźnienia się z nim wypali.
Kilka godzin później kończyli właśnie kolację w kawiarni North Beach. Potter nalał resztki Chianti do kieliszka towarzysza, obserwując, jak ten grzebie w resztkach swoich osso bucco.
— Zobaczyłeś dzisiaj wszystko, co chciałeś? — zapytał blondyn, niepewnie kosztując rdzenia cielęcej kości, którą miał na talerzu.
Harry zastanowił się przez chwilę.
— Chciałbym odwiedzić jeszcze jedno miejsce.
Malfoy skrzywił się i odstawił resztę szpiku.
— Jakie?
— Dzielnicę Haight-Ashbury, oczywiście.
Twarz Ślizgona na chwilę stężała, po czym spuścił wzrok na swój talerz.
— Sam będziesz musiał pójść.
— Co? — zapytał Harry, zaskoczony. — Nie byłeś tam jeszcze?
— Nie — odpowiedział Malfoy, sącząc wino.
— Mieszkasz tutaj już sześć miesięcy, a nie byłeś jeszcze w czarodziejskiej dzielnicy? — Harry zmrużył oczy, wyczuwając potencjalną wskazówkę. — Jesteś przecież aurorem. Czy nie po to są wszystkie zaklęcia maskujące? — Malfoy wzruszył ramionami i spróbował zmienić temat, ale Harry postanowił na razie nie odpuszczać. — Na pewno potrzebujesz składników do eliksirów, książek, no, czegokolwiek. Nie tęsknisz za przebywaniem wśród czarodziei? — Blondyn potrząsnął tylko głową. Harry zacisnął usta, zastanawiając się, jak daleko może pociągnąć jeszcze ten temat. Jeśli jakoś uda mu się namówić Malfoya na zwiedzenie Haight-Ashbury, może to być przełom w jego śledztwie.
— W takim razie powinniśmy tam pójść — powiedział w końcu, najbardziej stanowczym tonem, na jaki było go stać.
— Nie chcę — zaprotestował blondyn.
— Pójdziemy jutro. Będzie zabawnie.
— Jutro mam pracę.
— W takim razie pójdziemy, kiedy skończysz.
— Cholera, Harry! Powiedziałem nie! — Głos Malfoya był tak ostry, że parę głów w restauracji obróciło się w ich stronę. Potter skrzyżował ręce na piersi, po czym odwrócił wzrok.

Kiedy wracali do mieszkania Malfoya taksówką, panowała niezręczna cisza. Harry robił wszystko, by nie denerwować się na myśl, że jednym głupim momentem skreślił wszystko, co udało mu się dzisiaj wypracować. Oczywiście nie mógł obwiniać Ślizgona o to, że ten mu nie ufa. Być może był to jedynie przejaw prawdziwych kłopotów, w jakie wpadł Malfoy.
Podążył za nim do mieszkania, nie chcąc odejść, dopóki któryś z nich czegoś nie powie. Jego towarzysz był dzisiaj wyjątkowo uparty, więc Harry doszedł do wniosku, że tą osobą będzie musiał być on sam.
W porządku, pomyślał. Był żonaty. Przyzwyczaił się do brania na siebie winy za wszelkie małe bzdety, których popełnienia nie był nawet świadom, dopóki nie było już za późno. Malfoy otworzył drzwi i zapalił światło, a Harry otworzył usta, aby go przeprosić.
— Przepraszam — powiedział blondyn, tak cicho, że przez moment Harry sądził, że się przesłyszał. Wpatrywał się chwilę w niego, natomiast Malfoy kontynuował: — Mam swoje powody, dla których nie chcę się tam zapuszczać. Proszę cię, byś to uszanował. — Podniósł wzrok, a Potter zdał sobie sprawę, że jego oczy są pełne niepokoju, chociaż twarz pozostawała bez wyrazu.
Nagle Harry uświadomił sobie, że Malfoy nie chce, by sobie poszedł. Pomimo swojej nadzwyczajnej nieufności, nie chciał stracić jego towarzystwa. Też bym był ostrożny, gdyby szpiegowali mnie wszyscy przyjaciele i kochankowie — pomyślał.
Pokiwał głową i spróbował się uśmiechnąć.
— W porządku.
Przez moment wydawało się, że Malfoyowi ulżyło, ale natychmiast odzyskał swoje opanowanie.
— Dzisiaj też z nami wychodzisz?
Przez twarz Harry’ego przemknął cień.
— Tak sądzę — odpowiedział, chociaż miał nadzieję, że po prostu jeszcze trochę posiedzą w samotności i porozmawiają. Nie był pewny, czy poradzi sobie z kolejną nocą tego typu.
Wargi Malfoya wygięły się w jego zwyczajowym, protekcjonalnym uśmieszku.
— Nie bój się. Będzie o wiele łagodniej. Wypijemy tylko kilka drinków, być może po wszystkim wrócimy nawet do tego mieszkania i odprężymy się.
— Dzisiaj też muszę się przebrać?
— Oczywiście — odpowiedział Malfoy, szczerząc zęby.

***

Ślizgon wziął szybki prysznic, po czym przez dobre dziesięć minut wędrował nago po mieszkaniu, wprawiając Harry’ego w zakłopotanie. Zdążył już włożyć ubranie, które zostało dla niego przygotowane. Siedział więc teraz na łóżku, starając się nie zerkać na gołe ciało Malfoya, nie mogąc się jednak całkiem powstrzymać. Zdał sobie sprawę, że blondyn nie był chudy, już prędzej żylasty. Na końcowym odcinku kręgosłupa miał wytatuowany celtycki węzeł. Wpatrywał się w rysunek na jego ciele za każdym razem, gdy Ślizgon przechodził obok, zastanawiając się, jak bardzo musiało boleć wykonanie tatuażu. Gdy Malfoy stanął obok szafy, najwyraźniej czegoś w niej szukając, Harry zdał sobie sprawę, że rysunek zmienił się w małego smoka. Pochylił się, a stworzenie na jego oczach rozpostarło skrzydła i ziewnęło. Wpatrywał się w to z osłupieniem. Ślizgon nagle odwrócił głowę w jego kierunku, co sprawiło, że Harry oblał się rumieńcem.
— To... Ten tatuaż... Zaskoczył mnie — wyjąkał czując, jak palą go policzki. Malfoy wyszczerzył zęby i podszedł bliżej, obracając się tak, że Harry mógł dokładniej przyjrzeć się rysunkowi.
— Dotknij — powiedział.
— Słucham? — Policzki Harry’ego oblały się jeszcze wyraźniejszą czerwienią.
— No dalej — zaśmiał się Malfoy, rzucając mu spojrzenie znad ramienia.
Harry przełknął ślinę i niepewnie dotknął smoka jednym palcem. Stworzenie uskoczyło, posyłając mu spojrzenie swoich paciorkowatych, czarnych oczu.
— Co jest...?
Ponowił próbę, jednak i tym razem smok odskoczył, potrząsając głową w jego kierunku. Harry obserwował, jak stworzenie tańczy na bladej skórze Malfoya, odsuwając się za każdym razem, gdy próbował go dotknąć. W końcu docisnął do ciała blondyna całą dłoń, skutecznie unieruchamiając tym magiczne zwierzę.
Uśmiechnął się, po czym zdał sobie sprawę, że trzyma rękę na tyłku Malfoya. Przez moment zamarł, niepewny, czy ma ją natychmiast zabrać, czy może po prostu rzucić jakiś luźny komentarz na temat tatuażu, jak gdyby w pieszczeniu pośladków innego mężczyzny nie było nic dziwnego.
Blondyn odchrząknął, po czym rzucił mu kolejne spojrzenie przez ramię.
— Fajna sztuczka, nie?
Harry podniósł głowę i pozwolił, aby jego dłoń powoli opadła.
— Każdemu chłopakowi to pokazujesz?
Malfoy wyszczerzył zęby.
— Smoka widzą tylko czarodzieje. Mugolom wydaje się, że jest tam jedynie celtycki węzeł. Rysunek zmienia się tylko wtedy, gdy ktoś przygląda mu się naprawdę uważnie.
Harry spłonął rumieńcem, zdając sobie sprawę, że został przyłapany. Ślizgon powrócił do ubierania się i, ku jego uldze, nie kontynuował rozmowy.

Spotkali się z Colbym i Jeremym w Pilsner Inn na Church Street. Bar, położony w przeuroczej dzielnicy, był zatłoczony. Rozglądając się wokół, Harry zdał sobie sprawę, że większość gości stanowili mężczyźni. Zdumiała go szybkość, z jaką wtopił się w otoczenie. Na szczęście ich dwaj towarzysze przybyli na tyle wcześnie, że zdążyli zarezerwować stolik. Uśmiechnęli się, widząc jak Harry i Malfoy torują sobie drogę przez tłum. Colby wskazał mu miejsce obok siebie, uśmiechając się przy tym nieśmiało.
— Udało ci się w ogóle wstać z łóżka przed obiadem? — zażartował Jeremy. Jego kolega szturchnął go łokciem, posyłając mu znaczące spojrzenie.
— Przejechaliśmy się dzisiaj tramwajem i zwiedziliśmy wybrzeże — wyjaśnił Harry. — Było naprawdę fajnie.
— Dobrze wiedzieć, że Derek docenia San Francisco nie tylko za wspaniałe, nocne życie — powiedział Colby, mrugając.
— W ciągu dnia ośmielam się wychodzić dosyć często — odpowiedział Malfoy. — Czasem opuszczam nawet Castro.
— I jakimś cudem Ziemia nie stanęła jeszcze w miejscu — powiedział obcy głos za plecami Harry’ego. Brunet zobaczył, jak twarz Malfoya rozjaśnia wielki uśmiech, tuż przed tym, jak w jego polu widzenia pojawił się mężczyzna i pocałował Ślizgona.
Pocałował go, i to nie tym przyjacielskim pocałunkiem cześć-jak-się-masz, którym Malfoy zazwyczaj obdarzał ludzi. Nowoprzybyły wcisnął się między blondyna i Jeremy’ego, kiwając głową i witając pozostałych zebranych.
— To Harry, przyjaciel z Londynu — przedstawił go Malfoy. — Harry, to Manny Padilla.
Mężczyzna uśmiechnął się i wyciągnął rękę, żeby potrząsnąć dłonią Pottera.
— Derek dużo mi o tobie opowiadał. Wspaniale, że wreszcie mam okazję cię poznać. — Jego oczy szybko prześlizgnęły się po bliźnie na czole.
— Również się cieszę, że się spotkaliśmy — zdołał w końcu wydusić Harry, żałując, że nie może odwzajemnić pierwszej części wypowiedzi Manny’ego. Uśmiech gościa był uroczy i w pewien sposób przypominał mu Gilderoya Lockharta. Różnili się tylko tym, że siedzący przed nim mężczyzna był o wiele bardziej seksowny. Zbliżał się do trzydziestki, ubrania miał nieskazitelne i wpatrywał się w Ślizgona z uwielbieniem. Obserwując ich, Harry poczuł nagłą sensację w brzuchu.
— Jak poszły zeznania? — zapytał Malfoy, nie odrywając oczu od Manny’ego.
Mężczyzna machnął od niechcenia ręką i zatrzymał kelnera, aby zamówić Heinekena.
— Okropnie. Te głupki nie mają nawet pojęcia, w co się pakują. — Potrząsnął głową i wymienił ze Ślizgonem znaczące spojrzenie.
— Jesteś więc prawnikiem? — zapytał Harry, czując nagłą potrzebę włączenia się do rozmowy.
— Tak, w korporacji pracującej dla firm inżynierskich. Strasznie nudna robota — uśmiechnął się Manny.
— Ale nieźle ci płacą — wymamrotał Colby pod nosem.
Wydawało się, że mężczyzna nie dosłyszał tej uwagi. Malfoy zaczął odpytywać go na temat zeznań i Harry chcąc nie chcąc musiał wyłączyć się z rozmowy. Rzucił okiem na dwóch pozostałych chłopaków i zdał sobie sprawę, że uważnie go obserwują. Colby uśmiechnął się słabo i trącił go kolanem pod stołem. Jeremy kiwnął głową w stronę Manny’ego i przewrócił oczami. Harry stłumił śmiech. I wtedy wszystko do niego dotarło.
Malfoy miał chłopaka.
Jego uśmiech zgasł, ale zmusił się, by jeszcze raz spojrzeć w bok. Manny ujął dłoń blondyna w swoją i delikatnie pieścił ją palcem, z kolei Malfoy uśmiechał się i uważnie słuchał słów wypływających z ust mężczyzny. W oczach Harry’ego wyglądali jak para, przynajmniej na tyle, na ile ktoś tak samowolny jak Malfoy mógł w ogóle wydawać się być w związku.
Nagle poczuł gniew. Dlaczego mu nie powiedział? Spędzili razem cztery długie dni, a ten nawet nie zająknął się na temat swojego chłopaka. Czy takich rzeczy nie mówi się ludziom? Dlaczego nikt inny go nie oświecił? Wczoraj kilka razy wspominano Manny’ego, ale wtedy nie zwrócił na to większej uwagi. Myślał, że to tylko kolejny przyjaciel Malfoya.
Jeszcze godzinę temu był tak zadowolony ze swojego śledztwa. Sądził, że Ślizgon zaczyna się w końcu przed nim otwierać. A jednak pominął w swoich wyznaniach całkiem spory szczegół. Harry skrzywił się nad swoim piwem. Nie obchodziło go, czy ktoś to zauważył. Prawdę mówiąc miał nadzieję, że Malfoy to dostrzeże. Po chwili ponownie podniósł wzrok, ale blondyn nadal pogrążony był w cichej rozmowie z Mannym. Wtedy mężczyzna pochylił się, by złożyć na wargach Malfoya pocałunek.
— Jeszcze jedna kolejka? — zapytał Harry. — Ja stawiam.
— Jasne — dobiegła go chóralna odpowiedź. Blondyn uśmiechnął się do niego radośnie, po czym ponownie odwrócił się do Manny’ego. Siłą woli Harry powstrzymał się od zmarszczenia brwi.
— Pomogę ci — zadeklarował Colby, ku jego uldze. Zaczęli przepychać się w stronę baru. — Rozumiem, że nie wspomniał ci o Mannym — powiedział, rzucając mu współczujące spojrzenie.
— Ani słowem — odburknął, zdumiony jadem w swoim głosie. Chociaż właściwie nie zaszkodzi odegrać przez chwilę roli zazdrosnego kochanka. To mogła być dobra przykrywka. Zmarszczył więc brwi.
— Za kogo on się, kurwa, uważa?
Colby owinął ramię wokół Harry’ego.
— Och, kochanie, Derek robi tylko to, co robilibyśmy my wszyscy, gdybyśmy tylko mieli jaja. Co chce, kiedy chce i z kim chce.
— A co myśli o tym jego chłopak? — zapytał, nie musząc się specjalnie wysilać, by nadać głosowi sarkastyczny ton.
— Radzi sobie jakoś z tym gównem, tak, jak i my — uśmiechnął się Colby i ścisnął mocniej ramię Harry’ego. — Albo to zaakceptujesz, albo będziesz musiał dać sobie z nim spokój.
— A ty co zrobiłeś?
Chłopak wzruszył tylko ramionami i zwrócił oczy w kierunku baru.
— Jakie mieliśmy zamówić mu piwo?
Reszta wieczoru była dla Harry’ego nie do zniesienia. Nie zauważył, jak wiele uwagi poświęcał mu Malfoy, dopóki ten nagle nie przestał. Im więcej myślał o tym, że blondyn ukrył przed nim fakt spotykania się z Mannym, tym bardziej robił się wściekły. Po godzinie praktycznie nie brał już udziału w rozmowie, za wyjątkiem krótkich chwil, gdy Colby próbował go rozruszać.
— Dobra, chłopaki, jutro wcześnie wstaję — powiedział Jeremy około północy. — Czas powiedzieć dobranoc.
— Co? — Malfoy wydął wargi. — Ale w piątkowe wieczory zawsze wracamy do mnie!
Jeremy wzruszył ramionami i spojrzał na Colby’ego. Ten przez kilka sekund wpatrywał się w tarczę zegarka, po czym podniósł głowę.
— Wybaczcie, ale na mnie też już czas. Dziś w nocy musicie zabawić się sami.
— Ja mogę na chwilę wpaść — stwierdził Manny. Serce Harry’ego zatrzymało się na moment.
— A ty, Harry? — zapytał Malfoy, po raz pierwszy od godziny kierując swoje słowa wprost do niego.
Potter zamyślił się na chwilę. Z pewnością nie był dzisiaj w nastroju na odgrywanie piątego koła u wozu. Ale z drugiej strony nie chciał zadręczać się myślami o blondynie i jego towarzyszu, spędzających samotnie czas w mieszkaniu.
— Oczywiście — odpowiedział. — I tak nie mam nic lepszego do roboty.
A poza tym, przypomniał sobie, był w trakcie śledztwa. Związek Malfoya z prawnikiem mógł stanowić ważną wskazówkę dotyczącą powodów jego ucieczki. Westchnął. Był tutaj z powodu wykonywania obowiązków zawodowych, a nie zawierania przyjaźni czy angażowania się w cudze życia. Mógłby to w końcu zapamiętać.
Na zewnątrz pożegnali się z Colbym i Jeremym, po czym ruszyli w stronę mieszkania Malfoya, oddalonego niecałą milę od baru. W trakcie drogi blondyn gawędził radośnie, po lewej stronie mając Harry’ego, po drugiej Manny’ego. Nagle rozległ się stłumiony dźwięk, a partner Malfoya zaczął pospiesznie przeszukiwać kieszenie swojego stylowego, wełnianego płaszcza.
...